Jeroen Slotboom

”Hoe de wereld eruit ziet heeft te maken met wat we denken, voelen en doen. Wat wij vandaag de dag doen heeft impact op de volgende beschavingen. Wij zijn de creators daarvan.”

Te boeken voor

Presentatie visie

 

v

Storytelling

 

v

Gastles

 

Workshop

 

Thema’s

Diversiteit en inclusie

 

Social impact

 

Jeugd

 

Sociaal maatschappelijk

 

Discriminatie en gelijkheid

 

j

Onderwijs

 

Achtergrond

 

Ik laat mij niet definiƫren door mijn problemen, maar door mijn oplossingen. Als je de kijk op het leven verandert verander jij ook zelf Ieder heeft een eigen kijk op het leven en ieder leert op zijn eigen tijd en manier en die perspectieven kunnen prima naast elkaar leven. We hebben immers allemaal problemen en kwetsbaarheden, maar dat is niet erg daaronder ligt de potentie van wie jij bent als persoon het hoeft er alleen maar uitgehaald te worden. Ik geloof dat iedereen die er bij zichzelf uit kan halen. Als je elke dag van je leven je best doet hoef je nergens spijt van te hebben. Mijn belangrijkste waarden zijn Strijd, Hoop en Balans. Zo is mijn verhaal er dan ook een van verlies en overwinning Gewapend met deze filosofie, flink wat introspectie en een autodidactische houding heb ik mijn strijd gestreden. Mijn strijd begon al vroeg in Crooswijk te Rotterdam. Daar zag ik van jongs af aan de discrepantie tussen de sociaal economische kansen, de pijn die daar uit voortvloeit en vooral het gevoel van hopeloosheid die mensen weerhoud hun volle kunnen te benutten. Ik zelf ben daar ook doorheen geweest. Op mijn 7e was ik al bekend met de harde wereld van de psychiatrie, jeugdzorg, armoede, pesten en het verlies van zekerheid. Toen mijn alleenstaande moeder vroegtijdig werd opgenomen. Dit was het begin van mijn strijd met een depressie met alle gevolgen van dien. Uiteindelijk ben ik uit huis geplaatst op mijn 14e en door de hele mangelmolen van zowel jeugdzorg, pleegzorg, crisis opvang, pleegouders en de GGZ gehaald. Dit heeft er van jongs af aan al voor gezorgd dat ik een enorme interesse had in psychologie om het simpelweg te begrijpen en te verwerken. Hier heb ik geleerd dat iedereen zijn eigen normaal heeft en dat het een flexibel begrip is waar iedereen zijn eigen draai aan geeft voor beter of slechter. Toen ik eindelijk volwassen werd en hier mijn eigen draai aan moest geven ging het uiteindelijk mis en kreeg ik op mijn 20e een burnout en deed een suicide poging en raakte alles weer kwijt, ik moest simpelweg nog de rekening betalen van al die jaren. Echter stond ik er nu alleen voor en is het lastig om hulp te zoeken waar je zelf nog niet eens vol inzicht had in het probleem. Ik ging mijzelf nu analyseren en proberen te begrijpen wat er nou mis met mij was en vooral waarom in een poging een hulpvraag te kunnen formuleren. Na lang zoeken kon ik geen oplossing vinden bij instanties ook al kon ik nu prima vertellen wat mij dwars zat. Ik besloot zelf het recht in eigen hand te nemen en dan maar mijn eigen behandelaar te zijn, immers breng je de meeste tijd door met jezelf waarom dan een oplossing van buiten af? Ik kwam er na lang strijden zonder enige hoop of perspectief achter dat ik de oplossing zelf had en dat ik het aan mij zelf verschuldigd was om die ook te pakken. Ik had mijn perspectief veranderd en daarmee ook mijzelf. Tegen alle verwachtingen in van zowel mij als mijn omgeving heb ik mijn strijd toch gewonnen, en dat kan voor iedereen. Een andere invalshoek zoals ik die steeds op zoek in mijn leven, mijn werk in verschillende sectoren, sociale contacten eigenlijk overal is van cruciaal belang en die van mij is niet de juiste het is simpelweg mijn visie. Want iedereen heeft een andere visie of invalshoek en daar zit grote waarden in. Als eeuwige leerling van het leven probeer ik die niet alleen te verzamelen maar ook te bieden. Zo bied ik die niet door middel van antwoorden, maar vooral door vragen. De antwoorden hebben mensen zelf. Echter nu ik mijn oplossing gevonden heb ben ik niet tevreden met alleen mijn potentie er uit halen. Hoe zit het met die mensen die nog steeds gebukt gaan onder een leven waar zij systematisch ongelukkig zijn. Elke dag weer door een standaard riedel gaan zonder te weten waarom. Er is zoveel pijn en verdriet waar mensen alleen mee rond lopen terwijl zij omringd zijn door mensen. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen deze mensen te laten liggen terwijl ik zelf nu wel sta als een huis. Vanaf kinds af aan wilde ik al een brug zijn die mensen verbond waar ik verdeeldheid zag. Communiceren is ook al doen we het elke dag zo ontzettend moeilijk, iets bespreekbaar maken zie ik dan ook als een cruciale stap om dichter tot elkaar te komen en is dan ook mijn speerpunt. We moeten het allemaal samen doen uiteindelijk op dit kleine blauwe zandkorreltje in de enorme zee van het heelal. Alle mensen zijn mijn broeders en zusters en die wil ik niet in de steek laten. Als er ook maar een kleine kans is dat mijn verhaal en ervaringen anderen kan helpen dan pak ik die met beide handen aan. Dit is mijn oplossing, wat is die van jou?
Please follow and like us: